
พินอิน (拼音 pīnyīn) คือระบบเขียนเสียงภาษาจีนกลางด้วยตัวอักษรโรมัน จีนแผ่นดินใหญ่ประกาศใช้อย่างเป็นทางการตั้งแต่ปี 1958 และปัจจุบันเป็นระบบมาตรฐานที่ใช้ทั้งในโรงเรียนจีนเอง ในพจนานุกรม และในการพิมพ์ภาษาจีนบนคีย์บอร์ด
พูดง่าย ๆ คือ ถ้าอ่านพินอินได้ คุณจะออกเสียงคำจีนที่ไม่เคยเห็นมาก่อนได้ทันที
ทุกพยางค์ในภาษาจีนประกอบด้วย 3 ส่วน
สี่เสียงนี้ไม่มีในภาษาไทย ต้องม้วนปลายลิ้นขึ้นแตะเพดานปาก คนไทยมักออกเป็น จ ช ซ ธรรมดา ทำให้ 知道 (zhīdào) ฟังเป็น จือเต้า ซึ่งคนจีนอาจฟังไม่ออก
q ไม่ได้ออกเสียงว่า "คิว" แต่ใกล้กับ ช ที่ลิ้นแบนราบ ส่วน x ไม่ใช่ "เอ็กซ์" แต่ใกล้กับ ซ ที่ลิ้นแบน ตัวอักษรพวกนี้ยืมมาจากอักษรโรมันแต่กำหนดเสียงใหม่ อย่าเดาจากภาษาอังกฤษ
ทำปากเป็นรูป "อู" แต่ออกเสียง "อี" จะได้เสียง ü ตัวนี้สำคัญมาก เพราะ 女 (nǚ ผู้หญิง) กับ 努 (nǔ พยายาม) ต่างกันแค่ตรงนี้
ภาษาไทยมีทั้งสองเสียงอยู่แล้ว แต่คนไทยมักออกไม่ชัดตอนพูดเร็ว ลองเทียบ 山 (shān ภูเขา) กับ 伤 (shāng บาดเจ็บ) จะเห็นว่าต่างกันชัดเจน
ประมาณ 2-3 สัปดาห์แรกควรทุ่มให้พินอินเป็นหลัก แล้วหลังจากนั้นให้ใช้มันเป็นเครื่องมือ ไม่ใช่เป้าหมาย
ข้อควรระวัง: อย่าติดพินอินนานเกินไปจนไม่ยอมเริ่มอ่านอักษรจีน ผู้เรียนบางคนอ่านพินอินคล่องมากจนสมองเลือกอ่านพินอินเสมอ แล้วอักษรจีนไม่เข้าหัวสักที ทางแก้คือหลังเดือนที่ 2 ให้เริ่มอ่านข้อความที่มีอักษรจีนอย่างเดียวบ้าง
พินอินใช้เวลาไม่นานแต่ให้ผลตอบแทนสูงที่สุดในบรรดาสิ่งที่ต้องเรียนช่วงแรก เพราะมันเปลี่ยนคุณจาก "คนที่ต้องรอครูอ่านให้ฟัง" เป็น "คนที่เรียนคำใหม่ได้เอง"

ทีมผู้สอนของ Mingxinchinese — สอนภาษาจีนสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ ทั้งที่สถาบันและออนไลน์
กรุณา เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น
เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น!